2 - امام صادق عليه السّلام ميفرمود : مؤمن بر دو گونه است : 1 - مؤمنى كه بشروطى كه خدا با او نموده وفا كرده است ، و او همراه پيغمبران و صديقان و شهيدان و شايسته‌كارانست ، و اينها چه رفقاء خوبى باشند ، و اين مؤمنى است كه شفاعت كند نه آنكه شفاعت شود ، و او از كسانيست كه هراسهاى دنيا و آخرت به او نرسد . 2 - مؤمنى كه گاهى او را لغزانيده ( گناهى مرتكب شده ) او مانند ساقه نازك گياه است كه باد بهر جانبش كج كند كج شود ، و او از كسانيست كه هراسهاى دنيا و آخرت به او رسد و برايش شفاعت شود و عاقبتش بخير است . 3 - امام باقر عليه السّلام فرمود : مردى در بصره برابر امير المؤمنين عليه السّلام برخاست و گفت : يا امير المؤمنين ! حال برادران دينى را بما خبر ده ، حضرت فرمود : برادران دو دسته‌اند : برادران مورد اعتماد و برادران خنده رو . اما برادران مورد اعتماد ، دست و بال و اهل و مالند ( كه انسان را يارى كنند و زيان و آزار را از او بگردانند ) پس هر گاه ببرادرت اعتماد پيدا كردى ، مال و بدنت را به او ببخش ، و با دوستان با صفايش صاف باش و با دشمنانش دشمنى كن ، و راز و عيبش را بپوشان و نيكيش را آشكار كن و بدان اى پرسنده كه اينها از كبريت احمر كمترند . و اما برادران خنده رو ، تو ! از جانب آنها بلذت خود ميرسى ، ( و آن لذت معاشرت و مصاحبت با آنهاست ) پس اين را از آنها مبر ، و بيش از اين هم از دل آنها مخواه ( توقع صفا و يك دلى از آنها نداشته